„Popołudnia na miodowej 2”
Kolejna pozycja, która pokazuje, jak żałośni i beznadziejni potrafią być niektórzy faceci.
Zgadzam się tutaj z autorką, że „mężczyzna nie tyle pochodzi z Marsa, co na Marsa powinien zostać wyekspediowany.”
Oczywiście nie każdy .. ale takie typki pokroju Tomka, męża głównej bohaterki już tak.
Naobiecywał tak wiele, a gdy pojawiły się problemy to poprostu uciekł. Słabe to.
Ale o czym wogole mowa ?
Otóż Tomek to mąż Klary i ojciec ich córeczki Anieli (Neli). Kiedy okazuje się, że mała nie do końca jest zdrowym dzieckiem, a każda kolejna diagnoza potwierdza jej autyzm, On poprostu daje nogi za pas.
„Angażując się w związek, bez względu na to, czy chodzi o małżeństwo, czy o inny długotrwały układ, bazujemy na zaufaniu do partnera. Wierzymy w miłość i lojalność, zakładamy, że na tę jedną osobę będziemy mogły liczyć w każdej sytuacji. Życie to weryfikuje. Niestety.”
O czym przekonała się główna bohaterka i pewnie niejedna z nas ..
Ale my babki a zwłaszcza matki, to mega silne istoty. Potrafimy dawać z siebie więcej niż komukolwiek, łącznie z nami samymi, się to wydaje.
„Matka zawsze potrafi. Ma siłę, ma cierpliwość, może mniej, niż by chciała, ale zawsze coś tam z siebie wykrzesze. Bo właśnie tego wymaga się od matki. Bo właśnie tego ona sama wymaga od siebie.”
Na szczęście Klara nie jest w tym wszystkim sama. Może liczyć na teściową i kilka innych osób z otoczenia. Poza tym nieudacznikiem, każdy okazuje jej swoje wsparcie i daje poczucie, że nie jest w tym wszystkim sama.
Takiej teściowej jak Barbara życzyłabym każdej synowej. Dobroć, lojalność, pomoc z każdej strony .. ale bez wścibstwa, rządzenia czy nakazywania czegokolwiek.
Czy Tomek przejrzy na oczy i wróci ? A może los szykuje dla Klary inne niespodzianki ?
Piękna okładka i jakże uroczy tytuł, sugerują, że w środku znajdziemy lekką i przyjemną historię o słodkim zabarwieniu. Niestety muszę Was rozczarować. Tak słodko tutaj nie będzie. Przeczytamy tu o bólu, bezsilności, samotności i przeogromnej miłości, oraz poświeceniu czasami ponad własne siły. O przeogromnej cierpliwości i czasami jej braku. O watpliwościach każdej matki, której dziecko nie do końca jest zdrowe.
Autorka przedstawiła wszystko tak konkretnie, że w niektórych momentach miałam łzy w oczach i mega kibicowałam jej bohaterce. I czułam dla niej podziw i ogromny szacunek.
Joanna Szafrańska sama jest mamą autystycznej dziewczynki, więc historia tym bardziej porusza do głębi. To tak, jakby autorka dzieliła się z nami swoimi własnymi emocjami .. jakby wpuściła nas do swojej głowy i serca ..
A ja napisze raz jeszcze. Podziwiam takie kobiety ma maksa !!!
Na koniec taka mała uwaga. Jeśli nie czytaliście części pierwszej, to nic nie szkodzi. Tutaj jest zupełnie inna, niezależna historia.
No cóż, ja polecam. A Wy zrobicie jak uważacie ;-)
Książkę mogłam przeczytać dzięki book tourowi zorganizowanemu przez Wiolę, z profilu @mlenkaczyta 🧡
Komentarze
Prześlij komentarz